Pocisk moździerzowy (Fot. na podstawie strony)

Hel był specyficznym miejscem do mieszkania. W czasach, gdy byłam dzieckiem, było to niewielkie miasto otoczone z trzech stron wodą, a z czwartej – bramą. Jak wiadomo z historii podczas niemieckiego ataku na Polskę w 1939 roku długo i dzielnie bronił się przed wrogiem. Z tego powodu pewnie, a także z tego, że znajdowały się tam wszędzie rozległe tereny wojskowe można było bardzo często natknąć się na różnego rodzaju niewypały i niewybuchy. Tereny ogólnodostępne dla ludności były na ogół dość dobrze przeczesane i sprawdzone, ale na terenach jednostek wojskowych bardzo często znajdowały się jakieś pordzewiałe szczątki. Jednocześnie ogrodzenia ciągnące się kilometrami, sporządzone często tylko z drutu kolczastego rozciągniętego na słupkach, dla nas wszędobylskich dzieciaków nie były wystarczającą przeszkodą. Właziliśmy bardzo często na tereny wojskowe i choć rodzice nam tego zabraniali, to co zabronione podobało nam się najbardziej. Była to też taka zabawa w "kotka i myszkę" z wojskowymi, którzy czasem nas przeganiali z terenów zabronionych. Szybko jednak wiedzieliśmy gdzie i kiedy przechodzą, rzadziej czy częściej. Do tego dostosowaliśmy swoje plany zabawowe. Z punktu widzenia dorosłego człowieka wiem, że było to bardzo ryzykowne i groziło nam wiele niebezpiecznych sytuacji, jednak grupce przyjaciół żądnych wrażeń bardzo się to podobało. Niebezpieczeństwo na które się narażaliśmy powodowało, że sami siebie bardziej podziwialiśmy za brawurowe pomysły, które udało się zrealizować.